Зміцер Уладзіміравіч Аляшкевіч

Дзяніс — журналіст і рэдактар-валанцёр беларускай версіі InformNapalm, пазаштатны карэспандэнт "Новага Часу". Яго расследаванні датычыліся ўплыву «рускага свету» на Беларусь і Сірыю, забудовы ў Курапатах і пераходу былых украінскіх беркутаўцаў у сілавыя структуры Беларусі.

У сакавіку 2021 года яго затрымалі супрацоўнікі КДБ па абвінавачанні ва "ўмяшанні ў дзейнасць міліцыі". Ператрусы прайшлі ў яго кватэры, у маці і 95-гадовай бабулі. У 2022 годзе стала вядома, што яму таксама інкрымінуюць супрацу з украінскай разведкай.

У верасні 2022 года Дзяніса асудзілі па артыкулах пра "здраду дзяржаве" і "ўмяшанні ў дзейнасць супрацоўніка ўнутраных справаў", аднак пазней апошняе абвінавачанне замянілі на "незаконны збор ці распаўсюд дадзеных аб асабістым жыцці".

У чэрвені 2023 года яго перавялі на строгі турэмны рэжым без апавяшчэння сваякоў і адваката.

У красавіку 2024 года палітвязня пазбавілі перадач, а адпраўка вітамінаў зараз патрабуе дазволу турэмнага лекара.

Мікіта быў затрыманы і асуджаны за тое, што, паводле версіі следства, 10 жніўня 2020 года кінуў "кактэйль Молатава" ў бок вайскоўцаў. Абвінавачанне сцвярджала, што бутэлькі былі схаваныя і перададзеныя яму Леанідам Кавалёвым з прапановай падпаліць будынак, аўтобус ці аўтазак. Мікіта адмовіўся даваць паказанні, не прызнаў віну і заявіў аб фізічным і псіхалагічным ціску ў СІЗА. На момант затрымання яму было 16 гадоў, і ён пакутуе на эпілепсію.

У ліпені 2021 года яго зноў асудзілі па артыкуле аб "гвалце або пагрозе гвалту" за інцыдэнт з супрацоўнікамі СІЗА. У чэрвені 2022 года Мікіту перавялі ў дарослую калонію пасля дасягнення 18 гадоў, а ў жніўні таго ж года ўзмацнілі жорсткасць пакарання, адправіўшы на турэмны рэжым.

У ліпені 2024 года палітвязня судзілі за "злоснае непадпарадкаванне адміністрацыі калоніі" — артыкул, які часта ўжываецца да зняволеных, якія адмаўляюцца супрацоўнічаць з адміністрацыяй.

Кацярына, журналістка тэлеканала "Белсат", вяла прамы рэпартаж з двара "Плошчы перамен", дзе сабраліся мірныя пратэстоўцы на акцыю пратэсту, якая прайшла ў Мінску 15 лістапада 2020 года пад лозунгам "Я выходжу". Гэта былі апошнія словы забітага сілавікамі Рамана Бандарэнкі, і прысутныя прыйшлі ўшанаваць яго памяць. Кацярына была затрыманая разам са сваёй калегай Дар'яй Чульцовай падчас жорсткага разгону акцыі і пазней асуджаная за «ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак».

У красавіку 2022 года супраць Кацярыны распачалі новую крымінальную справу, і ўжо ў ліпені таго ж года яе паўторна асудзілі, абвінаваціўшы ў "здрада дзяржаве" і прыгаварыўшы да васьмі гадоў пазбаўлення волі за тры месяцы да заканчэння тэрміну па першым прыгаворы.

Аляксей быў затрыманы і асуджаны за захоўванне зброі і меркаваную падрыхтоўку да масавых беспарадкаў з яе выкарыстаннем. У інтэрв'ю ён заявіў, што прызнаў віну толькі ў захоўванні зброі і не разумее, чаму суд адбываўся ў закрытым рэжыме. Абвінавачанне ў падрыхтоўцы беспарадкаў Аляксей назваў "паляваннем на ведзьмаў".

У канцы снежня 2021 года стала вядома аб узмацненні жорсткасці пакарання для Аляксея і яго пераводзе на турэмны рэжым.

Зімой 2024 года над палітвязнем адбыўся суд па новай крымінальнай справе за "злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы". Па дадзеным артыкуле судзяць зняволеных, якія адмаўляюцца ад супрацоўніцтва з адміністрацыяй, за выдуманыя парушэнні.

Антон быў затрыманы, моцна збіты, а пазней асуджаны за пашкоджанне машыны жонкі міліцыянта ў Новай Баравой.

Ягоная жонка з дзецьмі паспела пакінуць Беларусь.

Мікіта быў затрыманы ў кастрычніку 2019 года і асуджаны за атакі на будынкі СІЗА-1 і Мінгарсудзя ў Мінску ў знак салідарнасці з палітвязнямі. Першапачаткова яму прызначылі 7 гадоў пазбаўлення волі, але пасля апеляцыі тэрмін быў скарочаны да 4 год. У маі 2020 года Мікіту перавялі на турэмны рэжым.

У сакавіку 2022 года яго паўторна асудзілі за «злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы» — абвінавачванне, якое часта ўжываецца да зняволеных, якія адмовіліся супрацоўнічаць з турэмнай адміністрацыяй. У сакавіку 2023 году яго зноў перавялі на турэмны рэжым.

На працягу ўсяго зняволення да Мікіты ўвесь час ужываецца ціск. Ён часта трапляе ў ШІЗА, дзе ўтрымліваецца ў ізаляцыі на працягу дзясяткаў дзён. Яго пазбаўляюць спатканняў з роднымі, абмяжоўваюць перапіску і канфіскоўваюць асабістыя рэчы. У адказ на цяжкія ўмовы ўтрымання Мікіта пратэстуе галадоўкамі і адмовай ад выканання патрабаванняў адміністрацыі. Ён таксама рэгулярна падвяргаецца спагнанням за дробныя парушэнні, такія як адмова прыбіраць дворык ці за міжкамерную сувязь.

За тры месяцы да вызвалення, у лютым 2025 года, у дачыненні да Мікіты прайшло чарговае судовае паседжанне па артыкуле аб «злосным непадпарадкаванні патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы», па выніках якога яго прысудзілі да яшчэ аднаго года пазбаўлення волі.

Да снежня 2024 года Мікіта сумарна правёў у ШІЗА 568 сутак, з іх 2 месяцы бесперапыннай ізаляцыі.

На пачатак снежня 2025 года Мікіта правёў 648 сутак у ШІЗА.

Мікалай - лідэр незарэгістраванай Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада), былы кандыдат у прэзідэнты, падпалкоўнік запасу, кандыдат тэхнічных навук. Адзін з заснавальнікаў Беларускага аб'яднання вайскоўцаў. Неаднаразова быў у зняволенні па палітычных матывах.

У 1990-х арганізаваў пратэсты, у тым ліку «Менскую вясну» і марш 1999 года.

У 2004 годзе ўзначаліў вулічныя пратэсты супраць фальсіфікацыі рэферэндуму, пасля чаго ў 2005 годзе быў асуджаны на 3 гады абмежавання волі. У сувязі з аб'яўленай у гонар 60-годдзя Перамогі амністыяй тэрмін пакарання быў скарочаны на год. У 2010 годзе ўдзельнічаў у прэзідэнцкай кампаніі і пратэстах у Мінску, пасля чаго быў затрыманы і ў 2011 годзе асуджаны на 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. У студзені 2012 года і ў маі 2015 года ўмовы пакарання былі больш жорсткімі, у выніку чаго ён знаходзіўся на турэмным рэжыме. Вызвалены ў жніўні 2015 года ў рамках памілавання.

Пасля выхаду працягнуў палітычную дзейнасць і ўдзел у вулічных акцыях. У 2016 годзе з яго ініцыятывы быў створаны Беларускі нацыянальны кангрэс. У 2020 годзе выступіў у падтрымку жонкі іншага незарэгістраванага кандыдата - сацыяльнага блогера Сяргея Ціханоўскага - Святланы Ціханоўскай . Чарговы раз Мікола быў затрыманы 31 траўня 2020 года па дарозе на яе перадвыбарчы пікет. Першапачаткова ён атрымаў 15 сутак адміністратыўнага арышту, але так і не выйшаў на волю. Пасля, у снежні 2021 года, яго асудзілі па крымінальнай справе за "арганізацыю масавых беспарадкаў".

Па дадзеных праваабаронцаў, фігуранты "справы" абавязаныя выплаціць кампенсацыю ў памеры 29 мільёнаў рублёў.

11 верасня 2025 года стала вядома, што 52 вязні беларускага рэжыму прымусова перамясцілі на тэрыторыю Літвы. У ліку вызваленых Мікола Статкевіч. Пры гэтым Мікалай адмовіўся пакідаць тэрыторыю Беларусі, для гэтага яму давялося выбіць нагой дзверы ў аўтобусе. Пасля некалькіх гадзінаў чакання на нейтральнай паласе, ён вярнуўся на тэрыторыю РБ. Як стала вядома толькі праз два месяцы, яго зноў узялі пад варту. Дакладнае месцазнаходжанне невядома.

Ігар, актывіст руху «За свабоду», быў затрыманы ў межах крымінальнай справы, узбуджанай з-за пратэстаў і сутыкненняў паміж жыхарамі Пінска і сілавікамі ў ноч з 9 на 10 жніўня 2020 года. Яго асудзілі за ўдзел у "масавых беспарадках". Пацярпелымі па справе выступілі 109 супрацоўнікаў міліцыі і чыноўнікаў, якія, акрамя пакарання ў выглядзе пазбаўлення волі, запатрабавалі ад абвінавачаных каля 530 тысяч рублёў кампенсацыі.

У студзені 2022 года ён быў пераведзены на турэмны рэжым.

Павел быў затрыманы 1 снежня 2020 года разам з Мікалаем Аўтуховічам , якога ўлады адразу аб'явілі «арганізатарам і кіраўніком тэрарыстычнай групоўкі». Яго асудзілі за "ўдзел у злачыннай арганізацыі" і "акт тэрарызму".

У лютым 2024 года адбыўся суд па пытанні змены ўмоваў рэжыму, але вынік пакуль невядомы. Увесну таго ж года з Паўла і двух іншых фігурантаў "справы" спагналі больш за 40 тысяч рублёў кампенсацыі за пашкоджанне маёмасці міліцыянтаў.

У Паўла часта бывае высокі ціск і дрэннае самаадчуванне, апухаюць моцна ногі, так што ён не можа надзець абутак.

Ігар - актывіст анархічнага руху і былы палітычны зняволены па "справе анархістаў" у 2010 годзе. Ён быў затрыманы пры пераходзе мяжы Беларусі ў ноч з 28 на 29 кастрычніка 2020 года і абвінавачаны ў "падпалах" і "тэрарызме".

У жніўні 2022 года рашэннем суда Ігар быў пераведзены на турэмны рэжым.

У пачатку ліпеня 2024 года Ігара перавезлі ў бальніцу ў Калядзічах. Ён патрапіў туды з падазрэннем на язву страўніка, якая абвастрылася пасля галадоўкі, праведзенай ім з 13 па 26 чэрвеня ў "ШІЗА" Жодзінскай турмы № 8, дзе ён адбывае пакаранне.

Іван, які мае дзве вышэйшыя адукацыі, раней працаваў мастаком-дызайнерам, а затым стаў мультыплікатарам, рэжысёрам і мантажорам відэа. Ён таксама з'яўляецца мастаком і аўтарам апавяданняў. 21 кастрычніка 2020 года яго затрымалі і асудзілі па версіі абвінавачання за размяшчэнне ў Telegram-канале заклікаў да дэстабілізацыі грамадскага парадку, уключаючы падпал будынкаў КДБ і пракуратуры Ашмянскага раёна.

У снежні 2022 года яго паўторна судзілі за "непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі". У траўні 2024 года Іван зноў быў асуджаны за "злоснае непадпарадкаванне" і дадаткова пазбаўлены волі на 2 гады.

Андрэй быў арыштаваны 27 верасня 2020 года падчас акцыі пратэсту ў Гродне пасля таго, як паспрабаваў закрыць сабой і дапамагчы чалавеку, які ляжаў на зямлі. У выніку ён быў асуджаны за "гвалт у дачыненні да супрацоўніка міліцыі".

У канцы снежня 2021 года Андрэй быў пераведзены на турэмны рэжым.

Уладзімір, былы сілавік і валанцёр каманды кандыдата ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскай, быў арыштаваны 4 чэрвеня 2020 года і асуджаны ў чэрвені 2021 года па "справе Ціханоўскага". Крымінальная справа была ўзбуджана пасля пікету, які адбыўся 29 траўня 2020 года ў Гродне, дзе былі затрыманы Сяргей Ціханоўскі і яго прыхільнікі.

У 2022 годзе Ўладзімір быў пераведзены на турэмны рэжым.

У ліпені 2023 года ён быў паўторна асуджаны — за "злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі калоніі".

З верасня 2023 года Уладзіміра ўтрымліваюць у рэжыме інкамунікада, яго змясцілі ў памяшканне камернага тыпу (ПКТ), яму рэгулярна выпісваюць новыя дысцыплінарныя парушэнні. Яго таксама пазбавілі перадач, спатканняў і тэлефонных званкоў.

У лютым 2025 года адбыўся трэці суд па артыкуле "злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі калоніі". Па дадзеным артыкуле судзяць зняволеных, якія адмаўляюцца ад супрацоўніцтва з адміністрацыяй, на падставе меркаваных парушэнняў. У выніку ягоны агульны тэрмін пазбаўлення волі склаў 6 гадоў.

Сяргей быў затрыманы 17 лістапада 2020 года і асуджаны за ўдзел у акцыях пратэсту, якія праходзілі 9-10 жніўня 2020 года ў Менску. Па версіі следства, ён «кінуў не менш за адзін камень у бок транспарту МУС», знаходзіўся на месцы будаўніцтва барыкад, перакрываў рух і выкрыкваў лозунгі.

Арцём працаваў оптыкам на Лідскім заводзе "Оптык". Ён атрымаў адукацыю ў фізіка-матэматычным ліцэі Гродна і Лідскім політэхнічным каледжы. Яго затрымалі 27 верасня 2020 года па справе аб масавых беспарадках і абвінавацілі ва ўдзеле ў тэлеграм-каналах "радыкальнага кірунку", а таксама ў намеры пашкодзіць або знішчыць тры кіёскі "Табакерка".

У траўні 2022 года Арцёма паўторна асудзілі за ўдзел у акцыях пратэсту, якія праходзілі ў 2020 годзе ў Лідзе.