Eugene Sergeevich Hitrik

Victor zdobył wykształcenie wyższe na Wydziale Radiofizyki BSU, a później ukończył także Akademię Zarządzania.

Ma za sobą długoletnią karierę menedżerską : Wiktor kierował działem w rosyjskim holdingu oponiarskim Amtel, zarządzał domem handlowym koncernu Biełgospisczeprom w Rosji, był pierwszym zastępcą dyrektora generalnego Norilskgazpromu i Taimyrgazu w strukturze Norilsk Nickel, a także zarządzał firmami Izobud i Bauservis.

W latach 2017–2021 Gurin kierował projektem Composite Structures, ambitnym projektem o wartości 220 mln euro realizowanym w parku przemysłowym Great Stone, który miał stać się ważnym ośrodkiem badawczo-produkcyjnym w dziedzinie kompozytów polimerowych.

Po pełnieniu funkcji dyrektora operacyjnego w holdingu meblarskim Angstrem, Viktor w grudniu 2022 roku został pierwszym zastępcą dyrektora generalnego Belvest. Nadzorował tam innowacyjne projekty, takie jak digitalizacja produkcji, automatyzacja krojenia skóry oraz wdrażanie systemów robotycznych z wykorzystaniem wizji maszynowej i sieci neuronowych.

W latach 2020 i 2021 Wiktor zamieścił liczne komentarze w grupach na Telegramie, negatywnie oceniając działania funkcjonariuszy organów ścigania, policji prewencyjnej i Łukaszenki. Został zatrzymany w marcu 2026 roku.

Zatrzymany za darowizny na rzecz Ukrainy.

Jurij Treszczyński przez ponad dwadzieścia lat pracował jako realizator dźwięku w Białoruskiej Telewizji i Radiu.

Po wyborach prezydenckich w 2020 roku Jurij podpisał petycję przeciwko przemocy ze strony sił bezpieczeństwa, a później wyjechał do Polski.

Treszczinski został aresztowany 15 listopada 2025 roku, tuż po powrocie do Mińska z zagranicy. Początkowo były realizator dźwięku został osadzony w więzieniu Okrestina na 15 dni pod zarzutem popełnienia przestępstwa administracyjnego, ale nigdy nie został zwolniony.

Przeciwko mężczyźnie wszczęto postępowanie karne i przewieziono go do Aresztu Śledczego nr 1 w Mińsku, a w przeddzień rozprawy przewieziono go do Homla.

Obywatel Federacji Rosyjskiej.

Członek Rady Federacji Związków Zawodowych Białorusi (FBZ).

Pracował dla Państwowego Przedsiębiorstwa Łączności Specjalnej. Został oskarżony o kradzież danych internetowych. Według współwięźniów, sprawa ma podłoże polityczne.

W 2005 roku Siergiej założył spółkę Promsnab LLC w Smoleńsku w Rosji. Firma kupowała różne wyroby metalowe na Białorusi, a następnie odsprzedawała je rosyjskim firmom. W połowie maja 2024 roku transport Promsnabu został niespodziewanie zatrzymany na Białorusi. Borysowski Międzyrejonowy Wydział Śledczy Departamentu Finansowego Komitetu Kontroli Państwowej wszczął przeciwko Siergiejowi Poko postępowanie karne z art. 243 część 3 Kodeksu karnego (uchylanie się od płacenia podatków). Właściciel tego dochodowego biznesu został osadzony w areszcie tymczasowym.

Ponieważ Siergiej posiadał nieruchomość w rodzinnym Żodino, Departament Śledczy uznał ją za niezarejestrowaną „stałą placówkę” rosyjskiej firmy na Białorusi. Na tej podstawie śledczy wliczyli do białoruskiej bazy podatkowej cały dochód firmy z 13 lat. W październiku 2024 roku audytorzy wystawili kolosalny rachunek: ponad 2,8 miliona rubli białoruskich z tytułu dodatkowych opłat i kar. Prawnicy firmy powoływali się na międzyrządową umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania z 1995 roku, ponieważ nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do celów zaopatrzeniowych i nie mogła być prawnie uznana za przedstawicielstwo.

W listopadzie 2024 roku śledczy z rosyjskiego Komitetu Śledczego Obwodu Smoleńskiego, wspólnie z białoruskim Departamentem Śledczym ds. Finansów, przeprowadzili przeszukanie w biurze Promsnaba. Majątek firmy został zajęty.

Po publikacjach prawników w styczniu 2025 roku, przez prawie półtora roku nic nie słyszano o losie biznesmena. Dopiero 6 lipca 2026 roku jego nazwisko ponownie pojawiło się w zaktualizowanych listach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Nie ma informacji, czy Poko zrekompensowało szkody, w związku z czym artykuł został wycofany, czy też zarzuty zostały po prostu przeklasyfikowane, ani czy zarzuty podatkowe były rozpatrywane oddzielnie.

Siergiej Poko został jednak skazany za szereg przestępstw politycznych. Ostateczny wyrok obejmował zarzuty „podżegania do nienawiści” (część 1 artykułu 130), „nawoływania do działań zagrażających bezpieczeństwu narodowemu” (część 3 artykułu 361) oraz udziału w protestach (część 1 artykułu 342). Dodano również zarzut korupcji na dużą skalę (część 3 artykułu 431 Kodeksu karnego).

Minimalny wyrok za same zarzuty korupcyjne to pięć lat więzienia, ale biorąc pod uwagę implikacje polityczne, kara może być znacznie dłuższa. Siergiej Poko został uznany za więźnia politycznego.

Oksana Wołwaczowa urodziła się w Winnicy na Ukrainie, ale od ponad 30 lat mieszka na Białorusi.

Od początku 2019 roku kobieta jest zarejestrowana jako indywidualny przedsiębiorca, a jej główną działalnością jest sprzedaż detaliczna kiełbas i szynek w wyspecjalizowanych sklepach w Mińsku. Obecnie jej działalność jest w trakcie likwidacji.

Oksana jest aktywną działaczką społeczną i często brała udział w politycznych czatach na Telegramie, zwłaszcza po wybuchu wojny na Ukrainie w 2022 roku. Publicznie dostępne dane wskazują, że siły bezpieczeństwa prześladowały ją właśnie za jej komentarze w internecie. Mieszkanka Mińska została po raz pierwszy zatrzymana w styczniu 2024 roku za te komentarze.