Statystyki

Skazani z artykułów politycznych są traktowani w szczególny sposób. Zawsze więcej ich siedzi w karcerze (SZIZO) i PKT. Za wymyślone naruszenia stale pozbawia się ich paczek i widzeń. Zabrania się im rozmawiać ze sobą.

Spaliśmy na podłodze, na szczęście była drewniana. Okna były szczelnie zamknięte. Jedynym źródłem świeżego powietrza był „karmnik”, jeśli udało się namówić strażnika, żeby go uchylił. Jedzenie było obrzydliwe w smaku i było go mało. Światło nigdy nie było wyłączane.

Cisza nocna o 22:00, budzili o 00:00, 2:00 i 4:00, pobudka o 6. W ciągu dnia nie wolno było spać, nie prowadzono nas do mycia, cały czas paliło się jasne światło, nawet w nocy. Podczas kontroli bili po nogach, czasem nawet z całej siły. Mnóstwo pluskiew i okropny brak higieny.

Najbardziej poniżająca procedura podczas odbywania kary: rewizja osobista. Pod kamerą. Dzięki, że chociaż nie do naga, tylko do bielizny. Ale niektóre z pracownic (kobiety, oczywiście) lubiły grzebać rękami pod bielizną. Obrzydliwe... Do dziś obrzydliwe...

Było bardzo zimno, w sąsiednich celach ludzie prosili o pościel, ale nikomu nic nie wydawano. A po kilku dniach i nam zabrano materac z poduszką. Ostatnie pięć dni żyliśmy w zimnie. Tak, że nawet strażnik powiedział mi kiedyś: no nic, wieczorem przenoszą cię na Wołodarkę, tam będzie łatwiej.

Podłogi kamienne, prycze metalowe, ławka też metalowa, zimno, szyby w oknach wybite albo ich brak (jedna szyba z dwóch ram), bardzo dużo karaluchów, niektóre listy nie dochodziły, nie zawsze dawano tabletki.

Pomocy medycznej nie było wcale (a jeśli już leczono, to nie tym, czym trzeba: z rakiem płuc dostałem najpierw tabletki na żołądek, a potem w ogóle środki uspokajające). Zakaz nauki dla politycznych, zakaz korzystania z boiska sportowego.

Stale były z nami 3 bezdomne i jeszcze 2 kobiety z celi „roboczej”, jedna z COVID-em, jedną specjalnie dosadzono, żeby prowokowała innych, co czasem jej się udawało. Leki przekazywano nie wszystkim i nie w pełnej ilości. Lekarka ze śmiechem proponowała wszystkim picie surowej wody na zaparcia.

Zimą odśnieżaliśmy, nosiliśmy śnieg w workach na sobie, kuliśmy lód – na terenie nie mógł zostać ani jeden płatek śniegu, wszystko czyściliśmy do asfaltu i tak przez całą zimę. Latem na asfalcie nie mogło być ani kropli deszczu, zgarnialiśmy kałuże, zamiataliśmy je, a na pytanie, gdzie podziać wodę zebraną w dołach, kierownictwo odpowiadało: do kieszeni.