Dmitry Pavlovich Kapuza

Dmitrij i Olga Kapuzy, lat 36, zostali zatrzymani 16 stycznia 2024 roku. Para pochodzi z rejonu drohiczyńskiego i mieszkała w pobliżu granicy białorusko-ukraińskiej. Po ich zatrzymaniu telewizja państwowa wyemitowała film propagandowy „Czystka. Walka z sabotażystami i agentami ukraińskich służb specjalnych na Białorusi”, oskarżając ich o przemyt towarów z Ukrainy. Zatrzymano wówczas łącznie 12 osób. Według propagandy para rzekomo pracowała dla ukraińskich służb specjalnych. Twierdzono, że mieszkańcy rejonu drohiczyńskiego pomagali Służbie Bezpieczeństwa Ukrainy w przejmowaniu materiałów wybuchowych i tworzeniu kryjówek na Białorusi.

Na nagraniu propagandowym widać, jak Dmitrij został postrzelony w udo podczas aresztowania. Później pokazano go poruszającego się o kulach. Brat Dmitrija został pobity w głowę przez funkcjonariuszy KGB zaraz po aresztowaniu.

Jeden ze zwolnionych więźniów politycznych, który dzielił areszt z Kapuzą w Areszcie Śledczym nr 7, powiedział , że początkowo zarzuty postawiono na podstawie artykułu 289 Kodeksu Karnego Republiki Białorusi – terroryzm. Artykuł ten przewiduje jednak eksplozję , podpalenie lub inne działania stwarzające zagrożenie życia . Następnie KGB przekwalifikowało sprawę na artykuł 356 Kodeksu Karnego – „ zdrada stanu”. Jak sam Kapuza wyjaśnił współwięźniowi, posiadał dom we wsi Swaryń w rejonie drohiczyńskim, niedaleko granicy z Ukrainą. Przemycał tam bursztyn , papierosy i wódkę . Mógł przewozić towary bezpośrednio lub ukrywać je i transportować w częściach dla bezpieczeństwa. Podobno jeden z magazynów został odkryty przez KGB i podłożono tam ładunki wybuchowe. Kapuza dowiedział się o tym po aresztowaniu. Podczas aresztowania ludzie wyskoczyli z minibusa , podbiegli do jego samochodu, otworzyli drzwi i bez słowa postrzelili go dwa razy w nogę . Dmitrij otrzymał minimalną pomoc medyczną. Miał szczęście , że nie doszło do gangreny i że jego noga przeżyła. Dmitrij, który wówczas nie przyznał się do winy , został dotkliwie pobity, aby wymusić na nim przyznanie się do winy.