Андрэй Міхайлавіч Цэдрык

Віктар, сябра ініцыятыўнай групы кандыдата ў прэзідэнты Віктара Бабарыка, незалежны назіральнік на выбарах 2020 года на ўчастку ў Хацежыне і валанцёр, быў затрыманы 6 снежня 2020 года. Яго асудзілі за вывешванне на мосце пудзілаў з фатаграфіямі міністра ўнутраных спраў і старшыні выбарчай камісіі Хацежынскага ўчастка з надпісам "Не забудзем, не даруем!", а таксама за нанясенне малюнкаў з беларускім гербам "Пагоня" на канструкцыі і апоры моста.

Быў вызвалены ў верасні 2024 года, поўнасцю адбыўшы тэрмін пакарання, прызначаны судом.

Ягора затрымалі 9 жніўня 2020 года падчас акцыі пратэсту ў Менску супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў. У той вечар ён стаў на бампер аўтазака, але затым няўдала зваліўся пад яго колы. Пасля гэтага супрацоўнікі АМАПу збілі яго, і Ягор быў адпраўлены ў шпіталь, дзе заставаўся да канца жніўня. Пазней яго ўзялі пад варту і асудзілі за ўдзел у пратэстнай акцыі.

Вызвалены 30 красавіка 2022 года, поўнасцю адбыўшы прызначаны судом тэрмін пакарання.

Кірылу затрымалі 4 кастрычніка 2020 года пасля "Маршу вызвалення палітвязняў", які праходзіў у Менску. Пазней яго асудзілі за ўдзел у акцыях пратэсту.

18 верасня 2023 года вызвалены, поўнасцю адбыўшы назначаны судом тэрмін пакарання.

Івана затрымалі і асудзілі па крымінальнай справе, узбуджанай пасля акцыі пратэсту — «Марша герояў», які адбыўся 13 верасня 2020 года ў Менску. Яго абвінавацілі ў пашкоджанні службовага аўтамабіля і нападзенні на супрацоўнікаў АМАПа. У выніку суд прызнаў яго вінаватым па артыкулах аб «гвалце або пагрозе гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў» і «ўдзеле ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак». Іван прызнаў віну толькі ў пашкоджанні аўтамабіля.

Ён быў вызвалены ў чэрвені 2023 года, поўнасцю адбыўшы прызначаны судом тэрмін пакарання.

Сяргей быў затрыманы 23 верасня 2020 года і асуджаны за ўдзел у пратэстных акцыях, якія прайшлі ў жніўні 2020 года ў Менску супраць фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах, а таксама за публікацыі ў тэлеграм-канале "Кіроўцы 97%".

Летам 2023 года ён быў вызвалены, поўнасцю адбыўшы тэрмін пакарання, прызначаны судом.

Мікалай - лідэр незарэгістраванай Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада), былы кандыдат у прэзідэнты, падпалкоўнік запасу, кандыдат тэхнічных навук. Адзін з заснавальнікаў Беларускага аб'яднання вайскоўцаў. Неаднаразова быў у зняволенні па палітычных матывах.

У 1990-х арганізаваў пратэсты, у тым ліку «Менскую вясну» і марш 1999 года.

У 2004 годзе ўзначаліў вулічныя пратэсты супраць фальсіфікацыі рэферэндуму, пасля чаго ў 2005 годзе быў асуджаны на 3 гады абмежавання волі. У сувязі з аб'яўленай у гонар 60-годдзя Перамогі амністыяй тэрмін пакарання быў скарочаны на год. У 2010 годзе ўдзельнічаў у прэзідэнцкай кампаніі і пратэстах у Мінску, пасля чаго быў затрыманы і ў 2011 годзе асуджаны на 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. У студзені 2012 года і ў маі 2015 года ўмовы пакарання былі больш жорсткімі, у выніку чаго ён знаходзіўся на турэмным рэжыме. Вызвалены ў жніўні 2015 года ў рамках памілавання.

Пасля выхаду працягнуў палітычную дзейнасць і ўдзел у вулічных акцыях. У 2016 годзе з яго ініцыятывы быў створаны Беларускі нацыянальны кангрэс. У 2020 годзе выступіў у падтрымку жонкі іншага незарэгістраванага кандыдата - сацыяльнага блогера Сяргея Ціханоўскага - Святланы Ціханоўскай . Чарговы раз Мікола быў затрыманы 31 траўня 2020 года па дарозе на яе перадвыбарчы пікет. Першапачаткова ён атрымаў 15 сутак адміністратыўнага арышту, але так і не выйшаў на волю. Пасля, у снежні 2021 года, яго асудзілі па крымінальнай справе за "арганізацыю масавых беспарадкаў".

Па дадзеных праваабаронцаў, фігуранты "справы" абавязаныя выплаціць кампенсацыю ў памеры 29 мільёнаў рублёў.

11 верасня 2025 года стала вядома, што 52 вязні беларускага рэжыму прымусова перамясцілі на тэрыторыю Літвы. У ліку вызваленых Мікола Статкевіч. Пры гэтым Мікалай адмовіўся пакідаць тэрыторыю Беларусі, для гэтага яму давялося выбіць нагой дзверы ў аўтобусе. Пасля некалькіх гадзінаў чакання на нейтральнай паласе, ён вярнуўся на тэрыторыю РБ. Як стала вядома толькі праз два месяцы, яго зноў узялі пад варту. Дакладнае месцазнаходжанне невядома.

19 лютага 2026 года стала вядома, што Мікалай на волі, 21 студзеня ў яго здарыўся інфаркт галаўнога мозга - ён аднаўляецца і пакуль мае праблемы з прамовай. Цяпер Мікалай дома ў Беларусі з жонкай .

Пасля вызвалення ў Мікалая няма пашпарта ці іншых дакументаў , таксама яму не выдалі эпікрыз ці выпіску з медыцынскіх дакументаў. Гэта стварае вялікія праблемы для аператыўнага аказання ўрачэбнай дапамогі . Прававы статус былога палітвязня таксама не вызначаны , што стварае немагчымасць выехаць на рэабілітацыю .

Аляксей, CEO і распрацоўшчык стартапа MakeML, быў затрыманы 27 жніўня 2020 года і асуджаны за ўдзел у мірным сходзе на плошчы Незалежнасці каля Чырвонага касцёла ў Менску.

Ён быў вызвалены ў сакавіку 2022 года, поўнасцю адбыўшы тэрмін пакарання, прызначаны судом.

Віктар, дырэктар па прадукце IT-кампаніі PandaDoc, быў затрыманы 2 верасня 2020 г. па абвінавачванні ў махлярстве супрацоўнікамі Дэпартамента фінансавых расследаванняў.

Пасля падзей жніўня 2020 года заснавальнік PandaDoc Мікіта Мікада запусціў ініцыятыву Protect Belarus для падтрымкі звольненых супрацоўнікаў сілавых структур, якія адмовіліся выконваць незаконныя загады. Ініцыятыва атрымала больш за 500 заявак і прыцягнула грамадскую ўвагу.

Віктар быў вызвалены ў жніўні 2021 года ў сувязі з закрыццём справы.

Грамадскую актывістку затрымалі 3 студзеня 2021 года ў яе дома пасля таго, як сілавікі выламалі дзверы, правялі ператрус і канфіскавалі частку рэчаў. Паліну асудзілі за "пагрозу прымянення гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў" і "абразу прадстаўніка ўлады". Яна адмовілася даваць паказанні як на следстве, так і ў судзе.

У красавіку 2022 года тэрмін Паліны быў павялічаны паводле абвінавачання ў «непадпарадкаванні патрабаванням адміністрацыі калоніі», а ў кастрычніку 2023 года яе зноў асудзілі па гэтым жа артыкуле. Паліна - першая палітвязня жанчына ў Беларусі, асуджаная па гэтым артыкуле. Гэты артыкул прымяняецца да зняволеных, якія адмаўляюцца супрацоўнічаць з адміністрацыяй, часта за меркаваныя парушэнні.

Палітвязень сістэматычна падвяргаюць псіхалагічнаму ціску і фізічнаму гвалту; яе неаднаразова змяшчалі ў ШІЗА, карцэр і ПКТ.

Рада БНР узнагародзіла Паліну Шарэнда-Панасюк ордэнам Пагоні.

У сакавіку 2024 года ў прапагандысцкім сюжэце пра Паліну выпадкова паказалі жоўтую бірку з указаннем даты заканчэння зняволення - 21 траўня. Аднак у гэты дзень яе не выпусцілі, і ёй трэці раз прад'явілі абвінавачанне ў «непадпарадкаванні адміністрацыі калоніі», паводле якога яе зноў асудзілі ў кастрычніку 2024 года.

Выйшла на волю 1 лютага 2025 года, поўнасцю адбыўшы тэрмін пакарання (4 тэрміны запар).