Павел Іванавіч Казакоў

Працаваў інспектарам крымінальна-выканаўчай сістэмы Кастрычніцкага РАУС г. Гродна, незадоўга да арышту падаў рапарт на звальненне з-за нязгоды з тым, як працуе сістэма.

Затрыманы па артыкуле: «Здрада дзяржаве».

Грамадзянін РФ, 16 гадоў жыве ў Менску.

Па дадзеных праўладных каналаў, затрыманы за ўдзел у акцыях пратэсту ў 2020 годзе.

Асуджаны за ўдзел у акцыях пратэсту і падпале машыны (дакладная інфармацыя па абвінавачанні невядомая).

Стала вядома, што Максіма 12.05.2023 г. судзілі па ч. 2 арт. 411 КК. Прысуд невядомы.

Затрыманы за тое, што быў у тэлеграм-каналах, прызнаных «экстрэмісткімі».

У снежні КДБ унёс Сяргея Нялепку ў «спіс тэрарыстаў», таму яму нельга рабіць грашовыя пераводы.

На думку пракуратуры, у сакавіку 2022 года ў Telegram абвінавачаны вёў перапіску ў чаце аб незаконным набыцці 50 адзінак аўтаматаў Калашнікава і боепрыпасаў да абмеркаваў магчымасць дастаўкі зброі і боепрыпасаў у Беларусь. З мэтай дэстабілізацыі Беларускай чыгункі гродзенец размясціў таксама паведамленне з заклікаў пашкоджваць чыгуначны транспарт і шляхі зносін. Таксама пакідаў іншыя «абразлівыя» каментары ў дачыненні да прадстаўнікоў улады і Лукашэнкі А.Г.

Вядома, што пракурор прасіў асудзіць Нялепку да 16 гадоў пазбаўлення волі, але суддзя Сянько абмежаваўся дзевяццю гадамі калоніі.

Затрыманы за падпал 28 лютага 2022 года на станцыі "Жэрдзь-Астанковічы" рэлейнай шафы сігналізацыі, цэнтралізацыі і блакіроўкі (СЦБ), у выніку чаго святлафоры і стрелочные пераклады на гэтым участку былі прыведзены ў непрацоўны стан.

Перагон знаходзіцца на лініі Жлобін-Калінкавічы, якая затым працягваецца на Оўруч (Жытомірская вобласць Украіны).

25 сакавіка 2024 г. у Горках Дзяніса пачалі судзіць па ч. 2 арт. 411 КК (злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі калоніі). Справу разглядала суддзя Наталля Фамічова. Яна дадала палітвязню яшчэ два гады зняволення .

У пачатку красавіка 2024 г. стала вядома, што Дзяніса этапавалі ў турму № 4 у Магілёве.

У Магілёўскім абласным судзе 18 чэрвеня 2024 г. адбудзецца разгляд апеляцыйнай скаргі Дзяніса.

28-гадовага Аляксея Мандзіка затрымалі ў лістападзе 2021 года. Ён — работнік пятай гарадской паліклінікі, загадчык аддзялення прафілактыкі, урач-тэрапеўт.

Прычына затрымання ГУБАЗам — удзел у «дэструктыўных Telegram-каналах», дзе пісаў «дэструктыўныя і абразлівыя каментарыі» на адрас супрацоўнікаў АУС.

На праўладным рэсурсе быў апублікаваны яго пакаяльны ліст.

Яўгена абвінавацілі адразу па 9 артыкулах Крымінальнага кодэкса. Прычынай гэтага сталі каментары ў Telegram і адпраўка адміністратарам Telegram-каналаў 0,28 і 0,004 біткоіна.

Акрамя гэтага, са снежня 2019 года па студзень 2020 года ён набыў «асабліва небяспечныя псіхатропныя рэчывы», а на тэрыторыі Расіі (у Бранскай вобласці) купіў агнястрэльную зброю — пісталет Макарава (ПМ) і не менш за 46 патронаў да яго.

Судовы працэс доўжыўся з 14 лютага па 2 чэрвеня, амаль чатыры месяцы.

Яўген сваю віну прызнаў часткова, патлумачыў, што ён быў нязгодны з вынікамі выбараў прэзідэнта Беларусі, і менавіта таму вырашыў дзейнічаць актыўна.

Сяргей быў арыштаваны ў жніўні 2021 года па абвінавачанні ў тэрарызме, які быў высунуты на палітычнай глебе за яго негвалтоўную дзейнасць. Па наяўных дадзеных, ён меў зносіны з супрацоўнікамі МУС, пераконваючы іх адмовіцца ад выканання злачынных загадаў, а таксама дапамагаў тым, хто сыходзіў са службы і баяўся пераследу.

Паводле абвінавачання, з ліпеня 2020 года па студзень 2022 года ў Беларусі, Турцыі, Польшчы, Украіне і іншых краінах «дзейнічала арганізаваная злачынная група, мэтай якой было здзяйсненне экстрэмісцкіх злачынстваў. У групе ўдзельнічалі радыкальна настроеныя асобы, у тым ліку былыя і дзейныя вайскоўцы, супрацоўнікі сілавых органаў, спартоўцы і бізнэсмэны, якія імкнуліся захапіць уладу незаконным шляхам». Гэтая справа звязана з абвінавачваннямі ў спробе падпалу дома дэпутата Алега Гайдукевіча ў чэрвені 2021 года і «арганізацыі масавых беспарадкаў».

Сяргея асудзілі па шматлікіх крымінальных артыкулах на вялікі тэрмін пазбаўлення волі, першыя пяць з якіх — турэмны рэжым. Таксама яго пазбавілі воінскага звання.

Затрыманы за маляванне праз трафарэты "Пагоні".

Анатоль Латушка - стрыечны брат палітыка Паўла Латушкі.

22.03.2024 быў пераведзены на турэмны рэжым да канца тэрміну.

Фітнес-трэнер з Салігорска.

Згодна з матэрыяламі справы Гаўрылаў у студзені 2021 года набыў і падаў двум знаёмым — Таццяне і Алегу Бірулям — аэразольныя балоны з фарбай. Пасля чаго апошнія са студзеня па люты 2021 года наносілі на розныя аб'екты інфраструктуры Салігорска надпісы і малюнкі, «ажыццяўляючы іх псуту».

У жніўні 2021 года Гаўрылаў шляхам дамоўленасцей, у тым ліку за матэрыяльную ўзнагароду, уцягнуў іншага знаёмага — Сяргея Пасюка — у занятак «экстрэмісцкай дзейнасцю».

Потым абвінавачаныя са жніўня па снежань 2021 года распаўсюджвалі на тэрыторыі Салігорска ўлёткі і іншую друкаваную прадукцыю. Экспертыза зместу «Сумленнай газеты», з асобнікамі якой быў затрыманы трэнер, сведчыла аб тым, што Гаўрылаў нібыта датычны да распальвання расавай, нацыянальнай, рэлігійнай або іншай сацыяльнай варожасці або варожасці, учыненага групай асоб.

Уладзіслаў быў затрыманы ў жніўні 2021 года ў рамках крымінальнай справы, узбуджанай па артыкуле «акт тэрарызму».

Паводле абвінавачання, з ліпеня 2020 па студзень 2022 года ў Беларусі, Турцыі, Польшчы, Украіне і іншых краінах «дзейнічала арганізаваная злачынная група», якая нібыта рыхтавала экстрэмісцкія злачынствы. У яе ўваходзілі радыкальна настроеныя вайскоўцы, сілавікі, спартоўцы і бізнэсмэны, якія імкнуліся захапіць уладу незаконным шляхам. Гэтая справа звязана са спробай падпалу дома дэпутата Алега Гайдукевіча ў чэрвені 2021 года і «арганізацыяй масавых беспарадкаў».

Уладзіслава асудзілі па шматлікіх крымінальных артыкулах на вялікі тэрмін пазбаўлення волі, першыя пяць гадоў з якога — турэмны рэжым. Таксама яго пазбавілі воінскага звання.

Дзяніс — журналіст і рэдактар-валанцёр беларускай версіі InformNapalm, пазаштатны карэспандэнт "Новага Часу". Яго расследаванні датычыліся ўплыву «рускага свету» на Беларусь і Сірыю, забудовы ў Курапатах і пераходу былых украінскіх беркутаўцаў у сілавыя структуры Беларусі.

У сакавіку 2021 года яго затрымалі супрацоўнікі КДБ па абвінавачанні ва "ўмяшанні ў дзейнасць міліцыі". Ператрусы прайшлі ў яго кватэры, у маці і 95-гадовай бабулі. У 2022 годзе стала вядома, што яму таксама інкрымінуюць супрацу з украінскай разведкай.

У верасні 2022 года Дзяніса асудзілі па артыкулах пра "здраду дзяржаве" і "ўмяшанні ў дзейнасць супрацоўніка ўнутраных справаў", аднак пазней апошняе абвінавачанне замянілі на "незаконны збор ці распаўсюд дадзеных аб асабістым жыцці".

У чэрвені 2023 года яго перавялі на строгі турэмны рэжым без апавяшчэння сваякоў і адваката.

У красавіку 2024 года палітвязня пазбавілі перадач, а адпраўка вітамінаў зараз патрабуе дазволу турэмнага лекара.

Зміцер быў затрыманы і асуджаны за тое, што 10 жніўня 2020 года кінуў «кактэйль Молатава» ў бок вайскоўцаў. Бутэлькі, паводле версіі следства, былі перавезены ў цэнтр Гомеля Леанідам Кавалёвым, які схаваў іх, а вечарам таго ж дня перадаў Дзмітрыю і Мікіце Залатарову з прапановай падпаліць будынак, аўтобус або аўтазак. Зміцер часткова прызнаў сваю віну, патлумачыўшы, што кінуў «кактэйль» для таго, каб выйграць час і пазбегнуць затрымання.

У снежні 2021 года быў пераведзены на турэмны рэжым за «злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы».

Мікіту затрымалі за распыленне газу ў твар супрацоўніку АМАПа, калі ён спрабаваў абараніць чалавека на пратэсце. Яго збілі, абрэзалі валасы нажом і распылілі газ у твар. У снежні 2020 года яго прыгаварылі да чатырох гадоў абмежавання волі, але пазней пракурор дабіўся ўзмацнення жорсткасці пакарання да двух з паловай гадоў пазбаўлення волі. Мікіта не з'явіўся на суд, перадаўшы праз сябра, што ў зале суда планаваліся адвольныя затрыманні, якія пагражалі яму і іншым.

Быў у вымушанай эміграцыі.

У канцы сакавіка 2025 года стала вядома , што ў Гродне затрымалі Мікіту, які на той момант ужо чатыры гады хаваўся ад прысуду. Як паведаміла Міністэрства ўнутраных справаў, мужчыну спынілі, дакументаў пры ім не было, таму яму прапанавалі прайсці ва ўчастак. Мікіта аказаў супраціўленне міліцыянерам і, як сцвярджаецца, зламаў аднаму з іх руку. Паведамляецца, што мужчына быў у вышуку за тое, што ў жніўні 20-га года нібыта "распыліў у твар праваахоўнікам газавы балончык". За гэта супраць яго распачалі крымінальную справу. Ён з'ехаў з краіны, але потым нелегальна вярнуўся ў Беларусь.

З 13 траўня 2025 г. няма звестак аб палітвязні. Перапіска і перадачы яму забаронены. Таксама няма ніякай інфармацыі аб справе Мікіты і даце суда. Акрамя гэтага, паведамляецца, што следчаму па справе палітвязня забаронена інфармаваць аб стане і руху справы родных і блізкіх Мікіты.

Віктар быў затрыманы 4 студзеня 2020 года ў межах крымінальнай «справы Аўтуховіча» і абвінавачаны ва ўдзеле ў «тэрарыстычнай арганізацыі», якая мае дачыненне да падпалаў маёмасці супрацоўнікаў міліцыі. Яго асудзілі за "ўдзел у злачыннай арганізацыі", "замах на захоп улады", "незаконныя дзеянні ў дачыненні да агнястрэльнай зброі" і "незаконнае перамяшчэнне агнястрэльнай зброі праз мытную мяжу".

У 2024 годзе Віктара паўторна асудзілі за «злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі калоніі». З лютага 2025 года ён знаходзіўся ў памяшканні камернага тыпу (ПКТ), а ў маі таго ж года стала вядома аб новым прыгаворы па тым жа артыкуле, які часта прымяняюць да зняволеных за адмову супрацоўнічаць з адміністрацыяй. У выніку агульны тэрмін пазбаўлення волі склаў 22 гады і 6 месяцаў.

3 ліпеня 2025 г. была разгледжана апеляцыйная скарга Віктара.

У снежні 2025 года Віктара хутчэй за ўсё асудзілі чарговы раз па 411 артыкуле.

Вядомая грамадская дзяячка, якая раней удзельнічала ў Аб'яднанай грамадзянскай партыі, была затрыманая 4 студзеня 2021 года ў межах «справы Аўтуховіча» і абвінавачаная ва ўдзеле ў «тэрарыстычнай арганізацыі», звязанай з падпаламі маёмасці міліцыі. Вольга асуджана за «ўдзел у злачыннай арганізацыі», «замах на захоп улады», «распальванне варожасці», «заклікі да санкцый» і «незаконныя дзеянні са зброяй».

У зняволенні ў палітвязнанкі ўзнікла падазрэнне на дыябет. У сакавіку 2024 года яе паўторна асудзілі за «злоснае непадпарадкаванне патрабаванням адміністрацыі калоніі».