Andrey Mikhailovich Cedric

Jurij został aresztowany i skazany na podstawie kilku zarzutów, w tym nielegalnego posiadania broni białej. Wszystko zaczęło się od nagrania, na którym kierowca BMW bije mężczyznę z biało-czerwono-białą flagą. Wideo udostępniono w mediach społecznościowych i opublikowano adres kierowcy, Dmitrija Dawydiuka. Według śledczych, trzech mieszkańców Mińska postanowiło „dać nauczkę kierowcy”, przebijając opony jego samochodu.

Paweł, aktywista ruchu anarchistycznego, został zatrzymany w marcu 2021 r. w ramach postępowania karnego przeciwko anarchistom z obwodu brzeskiego. Został skazany za „udział w działaniach grupowych, które rażąco naruszają porządek publiczny” i „udział w organizacji przestępczej”. Wiadomo, że zarzuty opierają się na epizodzie związanym z „Marszem Nie-Pasożytów”, który miał miejsce 5 marca 2017 r., a także z wydarzeniami, które miały miejsce w pobliżu budynku Brzeskiego GUBOPiK w 2016 r.

Nikita, aktywista ruchu anarchistycznego, został zatrzymany w marcu 2021 r. w związku ze sprawą karną wszczętą przeciwko anarchistom z obwodu brzeskiego. Został skazany za „udział w działaniach grupowych, które rażąco naruszają porządek publiczny” i „udział w organizacji przestępczej”. Wiadomo, że zarzuty oparto na zdarzeniu związanym z „Marszem Nie-Pasożytów”, który miał miejsce 5 marca 2017 r.

Aleksandr, działacz anarchistyczny i członek Wolnego Związku Zawodowego, został zatrzymany w marcu 2021 r. w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko anarchistom z obwodu brzeskiego. Został skazany za „udział w działaniach grupowych, które rażąco naruszają porządek publiczny” i „udział w organizacji przestępczej”. Wiadomo, że zarzuty opierają się na epizodzie blokowania dróg w Brześciu w 2018 r., gdy miał miejsce protest przeciwko budowie fabryki baterii.

Według Komitetu Śledczego Tichon został zatrzymany i skazany za celowe przejechanie żołnierzy wojsk wewnętrznych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych podczas protestu, który odbył się 11 sierpnia 2020 r. w pobliżu stacji. m. Puszkinska w Mińsku.

W marcu 2022 r. został ponownie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji zakładu karnego” – zarzut często stawiany więźniom odmawiającym współpracy z władzami więziennymi. W związku z tym zmieniono mu reżim na zaostrzony.

Aleksander został zatrzymany po proteście przeciwko wynikom wyborów prezydenckich, który odbył się 11 sierpnia 2020 r. w Brześciu. Podczas tej akcji Giennadij Szutow został postrzelony w tył głowy, czego świadkiem był Aleksander. Później został skazany za stawianie oporu i próbę zabicia kapitana Romana Gawriłowa, który zastrzelił protestującego, oraz chorążego Arsenija Galicyna, który działał w charakterze ofiar.

Ekaterina, dziennikarka telewizji Biełsat, relacjonowała na żywo z dziedzińca Placu Przemian, gdzie 15 listopada 2020 r. pokojowi protestujący zebrali się na wiecu protestacyjnym, który odbył się w Mińsku pod hasłem „Wychodzę”. To były ostatnie słowa Romana Bondarenki, który został zamordowany przez siły bezpieczeństwa, a zgromadzeni przybyli, aby uczcić jego pamięć. Ekaterina została zatrzymana wraz ze swoją koleżanką Darią Chultsovą podczas ostrego stłumienia protestu, a później została skazana za „udział w akcjach zbiorowych, które w rażący sposób naruszają porządek publiczny”.

W kwietniu 2022 r. przeciwko Ekaterinie wszczęto nową sprawę karną, która już w lipcu tego samego roku została ponownie skazana, oskarżona o „zdradę” i skazana na osiem lat więzienia na trzy miesiące przed upływem pierwszego wyroku.

Nikita został aresztowany w październiku 2019 roku i skazany za ataki na budynki Aresztu Śledczego nr 1 oraz Sądu Miejskiego w Mińsku, dokonane w ramach solidarności z więźniami politycznymi. Początkowo został skazany na siedem lat więzienia, ale w wyniku apelacji wyrok skrócono do czterech lat. W maju 2020 roku Nikita został przeniesiony do zakładu karnego.

W marcu 2022 roku został ponownie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji zakładu karnego” – zarzut często stawiany więźniom odmawiającym współpracy z władzami więziennymi. W marcu 2023 roku został ponownie przeniesiony do zakładu karnego.

Przez cały okres pobytu w więzieniu Nikita był poddawany nieustannej presji. Często trafiał do izolatki, gdzie przez dziesiątki dni przebywał w izolacji. Nie pozwolono mu na odwiedziny rodziny, ograniczono mu dostęp do korespondencji, a jego rzeczy osobiste zostały skonfiskowane. W odpowiedzi na trudne warunki, Nikita protestował głodówkami i odmową spełniania żądań władz. Regularnie wymierzano mu również kary za drobne wykroczenia, takie jak odmowa sprzątania dziedzińca czy komunikacji między celami.

Trzy miesiące przed zwolnieniem, w lutym 2025 r., Nikita stanął przed sądem po raz kolejny, oskarżony o „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji zakładu karnego”, w wyniku czego został skazany na kolejny rok więzienia.

Do grudnia 2024 r. Nikita spędziła w sumie 568 dni w odosobnieniu, w tym dwa miesiące ciągłej izolacji.

Na początku grudnia 2025 r. Nikita spędziła 648 dni w izolacji.

Nikołaj jest liderem niezarejestrowanej Białoruskiej Partii Socjaldemokratycznej (Narodnaja Hramada), byłym kandydatem na prezydenta, podpułkownikiem w stanie spoczynku i doktorem inżynierii. Był jednym z założycieli Białoruskiego Stowarzyszenia Wojskowego. Był wielokrotnie więziony z powodów politycznych.

W latach 90. organizował protesty, m.in. Mińską Wiosnę i marsz w 1999 roku.

W 2004 roku przewodził ulicznym protestom przeciwko fałszerstwom referendalnym, po czym w 2005 roku został skazany na trzy lata ograniczenia wolności. W wyniku amnestii ogłoszonej z okazji 60. rocznicy Dnia Zwycięstwa, jego wyrok został skrócony o rok. W 2010 roku brał udział w kampanii prezydenckiej i protestach w Mińsku, po czym został aresztowany i skazany w 2011 roku na sześć lat kolonii karnej o zaostrzonym rygorze. W styczniu 2012 roku i maju 2015 roku jego wyrok został podwyższony, co doprowadziło do uwięzienia. Został zwolniony w sierpniu 2015 roku w ramach ułaskawienia.

Po zwolnieniu kontynuował działalność polityczną i udział w protestach ulicznych. W 2016 roku z jego inicjatywy powstał Białoruski Kongres Narodowy. W 2020 roku poparł Swietłanę Cichanouską , żonę innego niezarejestrowanego kandydata, blogera Siergieja Cichanowskiego . Nikołaj został ponownie zatrzymany 31 maja 2020 roku, w drodze na jej pikietę wyborczą. Początkowo został skazany na 15 dni aresztu administracyjnego, ale nigdy nie został zwolniony. Następnie, w grudniu 2021 roku, został skazany za „organizowanie masowych zamieszek”.

Według obrońców praw człowieka oskarżeni w tej sprawie muszą zapłacić odszkodowanie w wysokości 29 milionów rubli.

11 września 2025 roku poinformowano o przymusowym przewiezieniu na Litwę 52 więźniów białoruskiego reżimu. Wśród zwolnionych był Mikołaj Statkiewicz. Mikołaj odmówił jednak opuszczenia Białorusi i musiał wyważyć drzwi autobusu, aby to zrobić. Po kilku godzinach oczekiwania w strefie neutralnej powrócił na Białoruś. Dopiero dwa miesiące później został ponownie aresztowany. Jego dokładne miejsce pobytu nie jest znane.

Aktywista anarchistyczny został zatrzymany podczas przekraczania granicy białoruskiej w nocy z 28 na 29 października 2020 roku i oskarżony o „podpalenie” i „terroryzm”. Wcześniej odbywał karę pięciu lat pozbawienia wolności na podstawie artykułu 295-3 Kodeksu karnego Republiki Białorusi i został zwolniony w 2019 roku.

29 października 2021 roku w Homlu Siergiej został skazany na rok więzienia za „naruszenie warunków nadzoru” na podstawie wcześniejszego artykułu politycznego. W marcu 2023 roku i wrześniu 2024 roku został dwukrotnie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec żądań administracji kolonii karnej”. Artykuł ten służy do osądzenia więźniów odmawiających współpracy z administracją za fikcyjne naruszenia. W rezultacie łączny wyrok wyniósł 22 lata i 11 miesięcy.

Jesienią 2025 roku okazało się , że Siergiej Romanow niedawno trafił do szpitala na operację. Operacja była zaplanowana i przebiegła bez komplikacji. Wkrótce miał zostać przeniesiony z powrotem do kolonii karnej.

Działacz ruchu anarchistycznego został zatrzymany w nocy z 28 na 29 października 2020 r. podczas przekraczania granicy Białorusi wraz z grupą partyzancką Czarny Sztandar. Został oskarżony o podpalenie samochodów urzędników, a także wydziału policji drogowej i państwowej komisji kryminalistycznej.

W kwietniu 2024 r. Dmitry został ponownie skazany za „złośliwe nieposłuszeństwo wobec wymagań administracji kolonii”. Na mocy tego artykułu więźniowie odmawiający współpracy z administracją są sądzeni za fikcyjne naruszenia. W rezultacie do jego 19-letniego wyroku dodano kolejne 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Działacz ruchu anarchistycznego został zatrzymany podczas przekraczania granicy Białorusi w nocy z 28 na 29 października 2020 r. i został oskarżony o „podpalenie” i „terroryzm”.

We wrześniu 2022 r. przeciwko Dmitrijowi wszczęto nową sprawę karną, w wyniku której skazano go na pięć lat więzienia. Biorąc pod uwagę poprzedni wyrok, został ostatecznie skazany na 20 lat kolonii o zaostrzonym rygorze.

W sierpniu 2023 r. Dmitry został przeniesiony do więzienia za „naruszenie zasad porządku”.

Igor jest działaczem ruchu anarchistycznego i byłym więźniem politycznym w „sprawie anarchistycznej” w 2010 roku. Został zatrzymany podczas przekraczania granicy Białorusi w nocy z 28 na 29 października 2020 r. i oskarżony o „podpalenie” i „terroryzm”.

W sierpniu 2022 r. decyzją sądu Igor został przeniesiony do więzienia.

Na początku lipca 2024 r. Igor został przetransportowany do szpitala w Koladichi. Został tam przyjęty z podejrzeniem choroby wrzodowej żołądka, która pogłębiła się po strajku głodowym, który prowadził od 13 do 26 czerwca w „celi karnej” więzienia nr 8 w Żodino, gdzie odbywa karę.

Jeden z liderów inicjatywy Honest People, Ilya, aktywnie uczestniczył w kampanii wyborczej Wiktora Babariko, kierującego wydziałem weryfikacji podpisów. Został zatrzymany 4 sierpnia 2020 r. pod zarzutem przestępstw gospodarczych, ale później został skazany za „publikowanie informacji medialnych mających na celu dyskredytację władzy i dzielenie społeczeństwa ze względu na poglądy polityczne”.

Eduard, który ukończył BSEU z tytułem ekonomii i zarządzania przedsiębiorstwem i kierował platformami crowdfundingowymi Ulej i MolaMola, a także grupą inicjatywną swojego ojca Viktora Babariko, został zatrzymany 18 czerwca 2020 r. w drodze do Centralnej Komisji Wyborczej do składania podpisów. Spędził ponad trzy lata w więzieniu bez procesu i został skazany za „organizowanie masowych zamieszek” i „uchylanie się od płacenia podatków”.

W lipcu 2024 r. skazano go na dwa lata więzienia za „nieposłuszeństwo wobec administracji kolonii”.